U heeft niets in uw winkelwagen.

Subtotaal: € 0,00

Overige

Van hoog naar laag sorteren

Van hoog naar laag sorteren
Overige

Ouzo

Iedereen heeft weleens van Ouzo (Grieks: ούζο) gehoord. Dit Griekse drankje heeft een hoog alcoholpercentage; tussen de 37,5 en 44 procent. Het succes-recept wordt door de fabrikant geheim gehouden. Wel weten we dat Ouzo gedistilleerd wordt in ketels. Ook worden er kruiden zoals, steranijs, venkel, kardemom en Anijs aan toegevoegd. Vergelijkbaar met dit drankje zijn de Turkse Raki, de Italiaanse Sambuca en de Pastis of Absint uit Frankrijk.

Hoe drink je Ouzo? Ouzo kun je het beste koud drinken. Bewaar je de fles in de vriezer of koelkast dan zie je kristalletjes ontstaan in de fles. Dit drankje kan gemengd worden met water, maar ook puur is een prima optie. In Griekenland wordt Ouzo vaak geserveerd bij kleine hapjes!

Raki

De Turkse trots onder de sterke dranken is zeker de Raki. Dit drankje bestaat uit anijs en kruiden. Raki heeft een hoog alcoholpercentage; flessen met 45 procent alcohol zijn geen uitzondering. Waarschijnlijk is dat dan ook de reden waarom dit drankje vaak met water gemengd wordt. Net als Ouzo kan Raki troebelwit zijn. Dit komt omdat er anijs in verwerkt is. De Turken noemen dit drankje ook wel liefkozend; aslan sütü, wat leeuwenmelk betekent.

Absinthe

Absinthe is een sterkedrank op basis van anijs, absintalsem (Artemisia absinthium), venkel en een aantal aanvullende kruiden. Absinthe heeft meestal een groene of geelgroene tint, maar wordt soms als kleurloos distillaat gebotteld (blanke absinthe). Absinthe wordt op de markt gebracht met een variërend alcoholpercentage, dat soms flink boven de gangbare 40% (60 tot 70% of meer) kan liggen.

Absinthe wordt soms puur gedronken, maar gebruikelijk is om volgens een vast ritueel water en suiker toe te voegen. Een absinthelepel met een suikerklontje wordt op het glas geplaatst. Vervolgens wordt ijskoud water over het suikerklontje gedruppeld en ten slotte wordt er goed geroerd. In een moderne variant van het absintheritueel wordt het suikerklontje met absinthe geflambeerd.

Absinthe werd in het begin van de 20e eeuw in diverse Europese landen verboden, wegens de vermeende hallucinogene werking en neurotoxiciteit van het bestanddeel thujon. Aanleiding tot het verbod was onder andere het tragische geval van de Zwitserse alcoholist Jean Lanfray, die na overmatige alcoholconsumptie, waaronder twee glazen absinthe, zijn gezin uitmoordde.

Als surrogaat ontwikkelde de firma Pernod zijn beroemde anis, feitelijk een absinthe zonder alsem. Andere fabrikanten betraden de markt met hun pastis, waarin de kruidenextracten niet door distillatie maar door maceratie werden verkregen.

Recent onderzoek heeft de psychoactieve werking van thujon slechts kunnen aantonen bij zeer hoge doseringen, veel hoger dan waarvan bij normale absintheconsumptie sprake is. De groene kleur van absinthe is afkomstig van chlorofyl uit een extract van bladeren van absintalsem, citroenmelisse, hysop en venkel. Slechts in zeldzame gevallen werd de groene kleur verkregen door het toevoegen van koper of indigo.

Tegenwoordig is absinthe weer toegestaan in de Europese Unie. Echter de huidige absinthe is niet te vergelijken met die van vroeger: de maximale concentratie thujon in absint is wettelijk vastgelegd, en is thans tenminste 25 maal lager. In landen als Duitsland, Frankrijk en Italië wordt sinds de jaren '90 weer absinthe geproduceerd. Andere absintheproducerende landen, zoals Spanje en Portugal, hebben nooit een verbod op absinthe gekend. In Nederland was de verkoop van absinthe verboden bij de absinthewet van 1909. In 2005 werd deze ingetrokken, gevolgd door België in hetzelfde jaar.

Eau de vie

Eau de vie (Frans voor "levenswater") is een verzamelnaam voor allerlei sterk-alcoholische dranken, die vaak worden gemaakt van vergiste en daarna gedistilleerde vruchten.

Een eau de vie werd tot enkele jaren geleden altijd puur gedronken, voor het diner of als digestief na een diner. Tegenwoordig worden er cocktails mee gemaakt, waarbij de wodka, gin of rum door een eau de vie wordt vervangen, bijvoorbeeld een Mirabelle tonic, als een gin-tonic, met een schijfje sinaasappel.

Uit het Rhônedal in het Zwitserse kanton Valais komt de beroemde Poire Williamine, ook wel Poire William of Poire Williams genoemd. Hij wordt tegenwoordig ook buiten de Valais geproduceerd, onder andere in Bern, en ook in Frankrijk. Soms wordt hij nog verkocht met een peer in de fles, waardoor hij ook wel een Poire Prisonière wordt genoemd.

In 2001 kreeg de Poire Williamine het AOC-label (Appellation d'Origine Contrôlée), samen met de bekende Gruyère kaas (nu AOP). Er mag nu alleen Eau-de-vie de poire du Valais op staan als de peren uit de Valais komen en de eau de vie daar wordt geproduceerd. Er is acht kilo peren nodig om één fles Poire te maken. Distillerij Morand uit Martigny, een familiebedrijf dat sinds het einde van de 19de eeuw distillaten maakt, is de grootste producent.